چرا سیاست ایران در باره طالبان و پنجشیر به سیاست دیگر کشورها شباهت دارد؟

این واقعا جای سؤال است که چرا کشورهای مختلف مثل آمریکا، انگلیس، پاکستان، قطر، ترکیه، چین و روسیه الان نظر مساعدی نسبت به طالب‌ها دارند، ولی نسبت به جبهه پنجشیر هیچ‌گونه کمکی نمی‌کنند.

محسن روحی صفت دبیر سابق ستاد افغانستان به روزنامه شرق گفت:این واقعا جای سؤال است که چرا کشورهای مختلف مثل آمریکا، انگلیس، پاکستان، قطر، ترکیه، چین و روسیه الان نظر مساعدی نسبت به طالب‌ها دارند، ولی نسبت به جبهه پنجشیر هیچ‌گونه کمکی نمی‌کنند.

خود ایران هم در زمره همین کشورها قرار گرفته است. این سؤال مطرح است که چه سیاستی باعث شده که کشورهایی با این همه تفاوت، همه نسبت به حمایت از جبهه پنجشیر تحفظ نشان بدهند و به طالبان نظر مثبتی داشته باشند.
اگر ما بگوییم ایران در این موضوع جاخورده یا اغوا شده باشد، حداقل بقیه کشورها در این زمینه هماهنگ بودند؛ یعنی یک سیاست جهانی بوده است که آمریکا و انگلیس که نیروهای بازیگر اصلی در افغانستان بودند، توانستند کشورهای هم‌پیمان خودشان را متقاعد کنند که به نفع طالب‌ها حرکت کنند که شامل قطر، ترکیه، پاکستان و دیگر کشورها می‌شود.

از یک طرف چین نیز از سوی پاکستان متقاعد شده است. روسیه هم در این موضوع یک علامت‌سؤال جلویش هست که هنوز سیاستش ابهام دارد و مشخص نیست در چه موضعی قرار است بایستد.

این یک سؤال بزرگ است که چطور سیاست ایران با همه کشورهایی که رقیب یا با برخی دشمن یا مخالف است، تقریبا همسو و یکسان شده است. درباره جمهوری اسلامی و حمایتش‌نکردنش از پنجشیر، تصورم این است که یک شکاف رأی و تصمیم‌گیری در داخل ایران در قبال این موضوع هست که برخی از تحلیل‌ها و دیدگاه‌ها مبتنی بر این است که از آقای احمد مسعود حمایت شود و برخی دیدگاه‌ها نسبت به این موضوع منفی است. این شکاف الان وجود دارد. به نظر من سیاست توازن، بهترین سیاستی است که می‌توانیم در این زمینه داشته باشیم. ما هم باید با طالبان ارتباطاتی داشته باشیم که از هرگونه دشمنی با ما احتراز کند و هم با جبهه‌ای که در واقع دنباله تمدن ایران است، ارتباط قوی، محکم و معناداری داشته باشیم و آنها بتوانند به حیات و بقای خودشان ادامه دهند و بتوانند در حکومت نیز تأثیرگذاری کافی را داشته باشند.